پوست خوک

پوست خوک را معمولاً می‌پزند یا آب‌پز می‌کنند، بعد خشک می‌کنند و در روغن داغ می‌پزند تا پف کند و ترد شود. نوعی که فقط پخته یا خشک شده باشد، با پوست خوک تردِ سرخ‌شده فرق دارد.

پوست را بپزید تا نرم شود، چربیِ اضافه‌اش را بگیرید و کاملاً خشک کنید؛ رطوبت باعث پاشیدن روغن می‌شود. سپس تکه‌های کوچک را در روغن داغ سرخ کنید تا پف کنند، یا در فر داغ بپزید تا خشک و برشته شوند.

پوست خوکِ ترد را پس از خنک‌شدن در ظرف دربسته و جای خشک نگه دارید؛ رطوبت آن را نرم می‌کند. پوست پخته یا مرطوب را در ظرف دربسته داخل یخچال بگذارید و برای مدت طولانی‌تر منجمد کنید.

پوست خوک ترد را به‌عنوان میان‌وعده یا روی سوپ و سالاد خرد می‌کنند تا بافت تردی بدهد. در بعضی غذاهای مکزیکی، پوست خوکِ پخته در سس گوجه‌فرنگی یا سالسا سرو می‌شود.

پوست خوک می‌تواند پخته یا خشک‌شده باشد، اما پوست خوک ترد معمولاً پس از خشک‌کردن در روغن سرخ می‌شود و پف می‌کند. پوست خوک ترد در هر ۱۰۰ گرم ۵۵۰ کیلوکالری دارد؛ در نوع ساده، هر ۱۰۰ گرم ۲۳۷ کیلوکالری دارد.

پوست برشته خوک معمولاً چربی بیشتری دارد: در هر ۱۰۰ گرم ۶۵٫۲ گرم چربی دارد، در برابر ۱۴ گرم در پوست خوک. روش آماده‌سازی و میزان خشک‌کردن هم بافت و تردی این دو را تغییر می‌دهد.

پوست خوک خام را نخورید؛ آن را کامل بپزید و اگر قرار است ترد شود، پس از خشک‌کردن سرخ یا برشته کنید. پوست خوک خام و مرطوب را جدا از غذاهای آماده نگه دارید.

پوست خوک ترد معمولاً نمک و چربی زیادی دارد و تکه‌های سخت یا بزرگ می‌توانند خطر خفگی ایجاد کنند؛ بهتر است آن را به سگ ندهید. استخوان یا پوست پخته‌ای را هم که احتمال خردشدن دارد در دسترس حیوان نگذارید.