زنجبیل ترشی

چند ورقه کنار سوشی و ساشیمی، کاسه‌های برنج یا ماهی کبابی بگذارید؛ طعم تند و ترش آن میان لقمه‌های چرب و شور، کام را تازه می‌کند. آن را معمولاً به‌تنهایی و در کنار غذا می‌خورند، نه مخلوط با سس سویا.

زنجبیل تازه را پوست بگیرید و با چاقوی تیز یا پوست‌کن به ورقه‌های بسیار نازک ببرید. ورقه‌ها را کمی نمک بزنید و پس از حدود ۱۰ دقیقه آبشان را بگیرید؛ سپس سرکه برنجِ داغ‌شده با کمی شکر را رویشان بریزید و پس از خنک‌شدن در یخچال بگذارید.

ظرف را در یخچال نگه دارید و با قاشق تمیز بردارید؛ بهتر است ورقه‌ها زیر آبِ ترشی بمانند تا خشک نشوند. اگر کپک دیدید یا بوی نامعمول داشت، آن را دور بریزید.

زنجبیل تازه تندتر و رشته‌ای‌تر است، اما ترشی آن مزه‌ای اسیدی و معمولاً کمی شیرین دارد و برای خوردن کنار غذا آماده است. اگر زنجبیل تازه را جایگزین می‌کنید، آن را نازک ببرید و برای نزدیک‌شدن به طعم ترشی، کمی سرکه و شکر اضافه کنید.

بله؛ آن را خرد کنید و در پایان به برنج سرخ‌شده، نودل یا سالاد اضافه کنید تا عطر سرکه‌اش حفظ شود. پخت طولانی طعم ظریف و تردی آن را کم می‌کند.

زنجبیل جوان گاهی در تماس با سرکه صورتی می‌شود؛ زنجبیل رسیده معمولاً رنگ روشن‌تری دارد. بعضی محصولات هم برای رنگ صورتی از رنگ خوراکی استفاده می‌کنند.

معمولاً نیازی نیست؛ ورقه‌ها را از آبِ ترشی بیرون بیاورید و بگذارید کمی بچکد. اگر طعم سرکه یا شیرینی آن برای غذایتان غالب است، آبکشی کوتاه می‌تواند مزه را ملایم‌تر کند.