پیتزای پارما

پایهٔ آن معمولاً خمیر پیتزا، گوجه‌فرنگی و پنیر موزارلاست و پس از پخت با ژامبون پارما و گاهی روکولا و پنیر پارمزان سرو می‌شود. ژامبون پارما را اغلب بعد از بیرون‌آوردن پیتزا از فر اضافه می‌کنند تا عطر و بافتش حفظ شود.

برای حفظ بافت لطیف و مزهٔ نمکی ژامبون، آن را پس از پخت روی پیتزای داغ بچینید. اگر ژامبون برشته‌تر می‌خواهید، فقط یکی دو دقیقهٔ پایانی آن را در فر بگذارید.

فر را از قبل تا ۲۲۰ درجهٔ سانتی‌گراد گرم کنید و پیتزا را حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه بپزید، تا لبهٔ خمیر طلایی و پنیر آب‌شده و حباب‌دار شود. ژامبون پارما و روکولا را بعد از پخت اضافه کنید.

ژامبون خشک‌شدهٔ نازک‌برش یا ژامبون خامِ عمل‌آوری‌شده جایگزین نزدیک‌تری است؛ آن را پس از پخت روی پیتزا بگذارید. برای نسخهٔ بدون گوشت، قارچ برشته یا گوجهٔ خشک‌شده انتخاب مناسبی است، هرچند مزهٔ پیتزا دیگر همان مزهٔ پارما نیست.

روکولا، چند قطره روغن زیتون و تراشه‌های پارمزان کنار ژامبون پارما خوب می‌نشینند. سالاد گوجه و سبزی‌های تازه هم در کنار این پیتزای پنیری، همراه سبکی می‌سازند.

باقی‌مانده را پس از خنک‌شدن در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و ظرف سه تا چهار روز مصرف کنید. برای گرم‌کردن، برش‌ها را در تابهٔ درپوش‌دار روی حرارت متوسط چند دقیقه بگذارید تا کف خمیر برشته و پنیر گرم شود؛ روکولای تازه را بعداً اضافه کنید.

تفاوت اصلی در نوع ژامبون و شیوهٔ سرو است: پیتزای پارما معمولاً ژامبون پارمای خشک‌شده دارد که بعد از پخت اضافه می‌شود، اما پیتزای ژامبون اغلب با ژامبون معمولی پخته می‌شود. در هر ۱۰۰ گرم، پیتزای ژامبون ۱۹۳ کیلوکالری و ۱۰٫۳ گرم پروتئین دارد؛ پیتزای پارما ۲۰۵ کیلوکالری و ۱۱ گرم پروتئین دارد.