پارفه

در نوع کلاسیک، زردهٔ تخم‌مرغ را با شربت شکر می‌زنند، خامهٔ فرم‌گرفته را آرام اضافه می‌کنند و مایه را در قالب می‌ریزند. آن را چند ساعت در فریزر می‌گذارند؛ برخلاف بستنی، معمولاً هنگام یخ‌زدن هم نمی‌زنند.

برای قالب کوچک، دست‌کم ۴ تا ۶ ساعت زمان بدهید؛ قالب بزرگ‌تر بهتر است یک شب بماند. پیش از برش، پارفه را حدود ۱۰ دقیقه در یخچال بگذارید تا نرم شود، نه اینکه آب بیندازد.

توت‌فرنگی، تمشک و میوه‌های ترش‌مزه شیرینی و خامه‌ای‌بودن پارفه را متعادل می‌کنند. برای سرو لایه‌ای، پارفه را با میوهٔ خردشده و کمی بیسکویت خردشده در لیوان بچینید.

پارفهٔ فریزری را در ظرف دربسته نگه دارید تا بوی مواد دیگر را نگیرد و سطحش یخ نزند؛ برای بافت بهتر، طی یکی دو هفته مصرفش کنید. نوع لایه‌ایِ تهیه‌شده با ماست یا خامه را در یخچال بگذارید و زود بخورید، چون میوه آب می‌اندازد.

برای پارفهٔ لیوانی می‌توانید به‌جای خامه از ماست چکیدهٔ پرچرب استفاده کنید و آن را با میوه و گرانولا لایه‌لایه بچینید. اما برای پارفهٔ کلاسیک فریزری، ماست جایگزین مستقیم خامه نیست و بافت نهایی سفت‌تر و یخی‌تر می‌شود.

پارفهٔ کلاسیک با زرده، شربت شکر و خامه درست می‌شود و هنگام انجماد هم‌زدن مداوم نمی‌خواهد؛ بستنی را معمولاً حین یخ‌زدن هم می‌زنند تا بافتش شکل بگیرد. پارفهٔ لیوانیِ لایه‌ای هم ممکن است اصلاً فریزری نباشد.

در بعضی دستورهای کلاسیک، زرده به‌اندازهٔ کافی حرارت نمی‌بیند؛ برای کاهش خطر آلودگی، از تخم‌مرغ پاستوریزه استفاده کنید. اگر در دسترس نیست، دستور پختی را انتخاب کنید که مایهٔ زرده را با حرارت می‌پزد.