پنیر پنیر

شیر را تا نزدیک جوش گرم کنید و کم‌کم آب‌لیمو یا سرکه بیفزایید تا دلمه‌ها از آب پنیر جدا شوند. مخلوط را از پارچهٔ نازک رد کنید و برای پنیر سفت‌تر، حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه زیر وزنه بگذارید.

آن را به مکعب‌های نسبتاً درشت ببرید و سطحش را خشک کنید؛ بعد در تابهٔ داغ با کمی روغن، هر طرف را چند دقیقه سرخ کنید تا طلایی شود. پنیر هندی مثل پنیرهای کش‌دار آب نمی‌شود و شکلش را نگه می‌دارد.

پنیر تازه را در ظرف دربسته، در یخچال نگه دارید و طی ۲ تا ۳ روز مصرف کنید. برای نگهداری طولانی‌تر می‌توانید آن را مکعبی خرد و منجمد کنید، اما پس از یخ‌زدایی بافتش کمی خشک‌تر و شکننده‌تر می‌شود.

مکعب‌های پنیر هندی در کاری‌هایی مثل پالک پنیر با اسفناج و متِر پنیر با نخودفرنگی کاربرد دارند. آن را می‌توانید پیش از افزودن به خورش یا سس، کمی سرخ کنید تا رویه‌اش طلایی شود.

توفوی سفت جایگزین مناسبی است، چون مکعبی می‌شود و هنگام پخت شکلش را حفظ می‌کند؛ پیش از افزودنش، آن را خشک و کمی سرخ کنید. طعم و بافتش با پنیر هندی یکی نیست، اما در کاری‌ها و غذاهای تابه‌ای خوب جواب می‌دهد.

پنیر کمی پروتئین بیشتری دارد: در هر ۱۰۰ گرم، ۲۰٫۷ گرم در برابر ۱۹ گرم در پنیر هندی. پنیر هندی معمولاً بافت فشرده‌تر و طعم ملایم‌تری دارد.