پنیر مانچگو

روی برچسب، شیر گوسفند و نام مانچگو را پیدا کنید؛ نوع تازه‌تر بافتی نرم‌تر و مزه‌ای ملایم‌تر دارد و نوع رسیده سفت‌تر، نمکی‌تر و پرمزه‌تر است. برای تخته پنیر، نوع رسیده و برای ساندویچ، نوع جوان‌تر انتخاب خوبی است.

پنیر را در کاغذ مومی یا کاغذ مخصوص پنیر بپیچید و در ظرف دربسته در یخچال بگذارید؛ پیچیدن مستقیم در پلاستیک ممکن است رطوبت را حبس کند. پس از برش، سطح بریده‌شده را بپوشانید و پیش از سرو کمی در دمای اتاق بگذارید تا عطرش باز شود.

آن را ورقه کنید و در ساندویچ بگذارید، یا روی سالاد و سبزی‌های کبابی رنده کنید. مانچگوی رسیده برای تاپاس، تخته پنیر و املت هم مناسب است؛ اگر آن را در غذای داغ می‌ریزید، نزدیک پایان پخت اضافه کنید تا چربی‌اش جدا نشود.

ترکیب کلاسیک آن با خمیر به و نان است؛ زیتون، بادام و میوه‌هایی مثل گلابی هم کنارش خوب‌اند. برای مزه‌ای ساده، چند برش پنیر را با نان و زیتون سرو کنید.

برای خوردن با نان یا تخته پنیر، پکورینو یا پنیر گوسفندیِ سفت جایگزین مناسبی است؛ هر دو می‌توانند مزه‌ای پررنگ و کمی نمکی داشته باشند. برای ساندویچ، پنیر نیمه‌سفتی انتخاب کنید که خوب ورقه شود.

مانچگوی اصیل از شیر گوسفند تهیه می‌شود و نامش به دشت‌های لا مانچا در اسپانیا پیوند دارد. بافت و مزه‌اش با مدت رسیدن تغییر می‌کند؛ نوع رسیده معمولاً خشک‌تر و تندمزه‌تر است.

بله؛ مانچگو را رنده کنید و در املت، نان تست یا روی سبزیجات پخته بریزید. چون چربی دارد، حرارت ملایم و زمان کوتاه بهتر است؛ برای روی غذا، چند دقیقه زیر گریل کافی است تا آب شود و کمی طلایی شود.