آبنبات شیرین‌بیان

معمولاً عصارهٔ ریشهٔ شیرین‌بیان را با شیرین‌کننده و موادی برای شکل‌دادن و ایجاد بافت جویدنی ترکیب می‌کنند. ترکیب دقیق آبنبات‌ها یکسان نیست و بعضی آبنبات‌های طعم‌دار ممکن است شیرین‌بیان واقعی نداشته باشند.

نوع سیاه معمولاً طعم مشخص شیرین‌بیان دارد؛ نوع قرمز یا توت‌فرنگی اغلب آبنبات میوه‌ای با طعم‌دهنده است و ممکن است اصلاً عصارهٔ شیرین‌بیان نداشته باشد. رنگ به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که آبنبات از ریشهٔ شیرین‌بیان تهیه شده است.

چند تکه را ریز خرد کنید و در پایان به خمیر کلوچه یا مافین اضافه کنید تا در همهٔ خمیر حل و گم نشود. چون آبنبات شیرین است، مقدار شکر دستور را کمی کمتر بگیرید.

آن را در ظرف دربسته، دور از گرما و رطوبت نگه دارید؛ گرما آبنبات را نرم و چسبناک می‌کند و هوای خشک می‌تواند سفتش کند. اگر تکه‌ها به هم می‌چسبند، کمی نشاستهٔ ذرت روی سطحشان بپاشید.

برای طعم شیرین و معطر، آبنبات با طعم رازیانه یا بادیان را امتحان کنید؛ رایحه‌شان نزدیک است، اما مزهٔ شیرین‌بیان را دقیقاً بازسازی نمی‌کنند. اگر در دستور فقط بافت جویدنی مهم است، آبنبات میوه‌ای نرم جایگزین ساده‌تری است.

در هر ۵۲ گرم، قند آن ۵۲ گرم است؛ آبنبات را معمولاً در چند تکه می‌خورند، بنابراین مقدار مصرف را با وزن همان تکه‌ها بسنجید.