شیرین‌بیان

ریشهٔ خشک و خردشده را حدود ۱۰ دقیقه در آب آرام بجوشانید و سپس صاف کنید؛ جوشاندن کوتاه، عطر شیرین و خاکی آن را به آب می‌دهد. اگر ریشه درشت است، پیش از دم‌کردن آن را خرد کنید.

طعم پررنگ و شیرین آن با زنجبیل، دارچین، لیمو و رازیانه جور درمی‌آید. در دمنوش، مقدار کمی ریشهٔ شیرین‌بیان کنار زنجبیل یا پوست لیمو کافی است تا عطرشان را نپوشاند.

ریشهٔ خشک را در ظرف دربسته، دور از رطوبت، گرما و نور مستقیم بگذارید. اگر ریشه نرم یا نم‌کشیده شد، برای مصرف نگهش ندارید.

برای دمنوش، رازیانه یا بادیان ستاره‌ای می‌تواند جایگزینِ عطر شیرین و ادویه‌ای آن باشد، اما مزهٔ خاکی و ماندگار شیرین‌بیان را ندارد. از مقدار کم شروع کنید، چون هر دو جایگزین عطر مشخصی دارند.

ریشه، بخش خشک‌شدهٔ گیاه است و معمولاً برای دمنوش یا طعم‌دادن به خوراکی‌ها به کار می‌رود؛ آبنبات محصولی آماده و شیرین‌شده است. آبنبات شیرین‌بیان در هر ۱۰۰ گرم ۳۵۰ کیلوکالری دارد.

ریشهٔ خشک را می‌توان جوید، اما تکه‌های سفتش برای کودکان خردسال خطر خفگی دارند؛ به آن‌ها ریشهٔ کامل یا تکه‌های درشت ندهید. برای مصرف در دمنوش، ریشه را خرد کنید و پس از دم‌کردن صاف کنید.

شیرین‌بیان از ریشه و ساقه‌های زیرزمینیِ گیاه شیرین‌بیان به دست می‌آید. شیرینی مشخصش از ترکیبات طبیعی ریشه می‌آید و به همین دلیل نامش با شیرین‌بودن گره خورده است.