ساق بره

آن را اول در قابلمه کمی سرخ کنید، سپس با پیاز و مایعِ تا نیمهٔ گوشت بپوشانید و درِ قابلمه را ببندید. روی حرارت کم حدود ۲٫۵ تا ۳ ساعت آرام بپزد؛ در فرِ ۱۶۰ درجهٔ سانتی‌گراد هم همین زمان معمولاً کافی است.

هر دو روش خوب‌اند: قابلمه برای پخت روی اجاق و کنترل مایع راحت‌تر است، و فر گرما را یکنواخت‌تر پخش می‌کند. در هر دو روش، پخت آرام و درِ بسته مهم است؛ مایع نباید با جوش تند بجوشد.

گوشت باید رنگ قرمز روشن و بوی ملایم داشته باشد و سطحش لزج نباشد. ساق‌های هم‌اندازه انتخاب کنید تا با هم بپزند؛ اگر چربیِ بیرونی زیادی دارد، پیش از پخت بخشی از آن را جدا کنید.

ساق برهٔ آرام‌پز با پورهٔ سیب‌زمینی، برنج، نان یا سبزیجات ریشه‌ای خوب جور می‌شود. سسِ باقی‌مانده در قابلمه را با کمی آب‌لیمو یا سرکه مزه‌دار کنید و روی گوشت بریزید.

ساق خام را در ظرف دربسته، در سردترین بخش یخچال نگه دارید و طی یک تا دو روز بپزید؛ برای نگهداری طولانی‌تر آن را بسته‌بندی و منجمد کنید. گوشت پخته را حداکثر دو ساعت پس از پخت در یخچال بگذارید و طی سه تا چهار روز مصرف کنید.

ماهیچهٔ بره نزدیک‌ترین جایگزین است و با همان روشِ پخت آرام نرم می‌شود. ساق گوساله هم مناسب است، اما زمان پخت را با بررسی نرمی گوشت تنظیم کنید.

این نام‌ها گاهی برای برش‌های نزدیک به هم به کار می‌روند؛ ساق بره از بخش پایینی پا بریده می‌شود و معمولاً استخوان ساق را دارد. در داده‌های غذاییِ هر صد گرم، ساق بره ۱۳۷ کیلوکالری و ماهیچهٔ بره ۱۰۱ کیلوکالری دارد.