نودل کنجاک

مایع بسته را دور بریزید و نودل را در آبکش زیر آب سرد خوب بشویید. بعد آن را چند دقیقه در آب جوش بجوشانید و آبکش کنید؛ برای بافت بهتر، پیش از افزودن سس چند دقیقه در تابهٔ خشک حرارت دهید تا آب اضافی‌اش بخار شود.

بوی خفیف ماهی‌مانند از مایعی می‌آید که نودل در آن بسته‌بندی شده است، نه از خراب‌شدن خود نودل. دور ریختن مایع و آبکشی کامل معمولاً بو را کم می‌کند؛ جوشاندن کوتاه و سپس تفت‌دادن هم کمک می‌کند.

چون نودل مزهٔ ملایمی دارد و آب نگه می‌دارد، بعد از آبکش‌کردن آن را در تابه تفت دهید و سس غلیظی مثل سس سویا و زنجبیل یا سس کنجدی به آن اضافه کنید. سس رقیق را کم‌کم بریزید تا غذا آبکی نشود.

برای سوپ‌های آسیایی، خوراک‌های تابه‌ای با سبزیجات و توفو، یا نودل سرد با خیار و سس تند مناسب است. نودل را نزدیک پایان پخت اضافه کنید تا گرم شود و بافتش بیش از حد نرم نشود.

این نودل از گلوکومانان، نوعی فیبر محلولِ به‌دست‌آمده از ریشهٔ گیاه کنجاک، ساخته می‌شود. با آب ترکیب و به شکل رشته درمی‌آید؛ به همین دلیل بافتی لغزنده و جویدنی دارد و مثل نودل گندمی مزهٔ آردی ندارد.

نودل برنج برای هر ۱۰۰ گرم ۱۱۹ کیلوکالری و ۲۶٫۱ گرم کربوهیدرات دارد؛ نودل کنجاک برای همان مقدار ۹ کیلوکالری و ۰ گرم کربوهیدرات دارد. نودل برنج معمولاً بافت نرم‌تری دارد و برای سوپ و رول‌های تازه مناسب است.

در سوپ و خوراک تابه‌ای می‌توانید آن را جای نودل معمولی استفاده کنید، اما بافتش ژلاتینی‌تر و جویدنی‌تر است و سس را مثل نودل گندمی جذب نمی‌کند. برای هر ۱۰۰ گرم، نودل معمولی ۱۲۰ کیلوکالری و ۴٫۲ گرم پروتئین دارد؛ نودل کنجاک ۹ کیلوکالری و ۰ گرم پروتئین دارد.