شان عسل

یک تکه کوچک را بجوید تا عسل از خانه‌های مومی بیرون بیاید. موم را می‌توانید بجوید و بیرون بیندازید؛ اگر مقدار کمی از آن را قورت دهید هم معمولاً مشکلی ندارد.

تکه‌های کوچک آن کنار پنیر، نان تازه و میوه‌هایی مثل گلابی خوب می‌نشینند. می‌توانید آن را روی ماست ساده یا فرنی هم بگذارید و درست پیش از سرو اضافه کنید.

شان را سرد کنید و با چاقوی تیز و کمی گرم، روی تخته برش بزنید؛ چاقو را میان برش‌ها پاک کنید. تکه‌ها را با کاردک بردارید تا خانه‌های مومی کمتر له شوند.

آن را در ظرف دربسته و جای خنک و خشک، دور از نور مستقیم و گرما نگه دارید. اگر عسل داخل شان بلوری شد، این تغییر طبیعی است؛ گرم‌کردن ظرف در آب ولرم آن را روان‌تر می‌کند، اما از حرارت زیاد بپرهیزید.

برای حفظ شکل شان، آن را نپزید؛ موم با گرما نرم و ذوب می‌شود. تکه‌ای کوچک را پس از پخت روی نان تست، پنکیک یا دسر بگذارید تا هنگام سرو عسل از آن بیرون بیاید.

زنبورهای عسل خانه‌های شش‌ضلعی مومی را می‌سازند و در آن‌ها عسل ذخیره می‌کنند. شان عسلِ خوراکی را معمولاً پیش از استخراج عسل از کندو برش می‌زنند.

نه؛ به کودک زیر یک سال شان عسل ندهید، چون عسل داخل آن برای این سن مناسب نیست. برای کودک بزرگ‌تر، تکه‌های کوچک و نرم‌شده بدهید و هنگام خوردن مراقب باشید.