چوب خرچنگ

معمولاً نه؛ مادهٔ اصلی آن سوریمی است، خمیری از ماهی سفید که شکل می‌گیرد و با طعم‌دهنده‌ها مزهٔ خرچنگ پیدا می‌کند. مقدار خرچنگ یا دیگر سخت‌پوستان، اگر وجود داشته باشد، به ترکیب محصول بستگی دارد.

چوب خرچنگ‌های معمولی در فرایند تولید پخته می‌شوند و اغلب می‌توان آن‌ها را سرد، مثلاً در سالاد، خورد. اگر روی بسته دستور دیگری نوشته شده، همان را دنبال کنید.

آن را در پایان پخت به غذا اضافه کنید؛ در تابهٔ گرم، حدود یک تا دو دقیقه برای گرم‌شدن کافی است. حرارت طولانی بافتش را خشک و سفت می‌کند.

آن را خرد کنید و به سالاد سیب‌زمینی یا سالاد برنج اضافه کنید، یا در رول سوشی و ساندویچ به کار ببرید. خیار، آووکادو، برنج و سس مایونز از همراه‌های رایج آن هستند.

برای حفظ بافت، بسته را چند ساعت یا از شب تا صبح در یخچال بگذارید تا آرام یخ‌زدایی شود. آن را روی پیشخوان رها نکنید.

باقی‌مانده را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و مهلت مصرف درج‌شده روی بسته را رعایت کنید. اگر مدت نگهداری مشخص نشده، آن را زود مصرف کنید.

نه لزوماً؛ پایهٔ آن معمولاً ماهی است و بعضی محصولات ممکن است مواد دریایی دیگری هم داشته باشند. اگر به ماهی یا سخت‌پوستان حساسیت دارید، ترکیبات محصول را بررسی کنید و در صورت نامشخص‌بودن، از خوردنش صرف‌نظر کنید.