کیک قهوه

نه همیشه؛ در بعضی دستورها منظور کیکی با طعم قهوه است، اما در سنت آمریکایی «کیک قهوه» معمولاً کیکی ساده و گاهی دارچینی است که کنار قهوه سرو می‌شود و ممکن است اصلاً قهوه نداشته باشد.

قهوه فوری را در مقدار کمی آب داغ حل کنید تا طعم قهوه پررنگ شود و مایه را رقیق نکند. اگر قهوه دم‌کرده به کار می‌برید، آن را غلیظ و کاملاً خنک کنید و به همان اندازه از مایعات دستور کم کنید.

مواد را هم‌دمای محیط کنید و پس از افزودن آرد فقط تا یکدست‌شدن مایه هم بزنید؛ هم‌زدن زیاد کیک را سفت می‌کند. تا وقتی خلال چوبیِ فرورفته در مرکز تقریباً تمیز بیرون نیامده، کیک را از فر خارج نکنید.

پس از خنک‌شدن، آن را در ظرف دربسته و در دمای اتاق نگه دارید تا رطوبتش حفظ شود. اگر رویه یا لایهٔ پنیری دارد، در ظرف دربسته داخل یخچال بگذارید و پیش از سرو کمی در دمای اتاق بماند.

این کیک کنار قهوهٔ دم‌کرده یا چای، به‌ویژه برای صبحانه یا میان‌وعده، خوب می‌نشیند. اگر رویهٔ دارچینی یا خرده‌کیک دارد، میوه‌های تازه‌ای مثل توت‌ها هم همراه مناسبی هستند.

برای حفظ طعم قهوه، قهوهٔ فوریِ حل‌شده در آب داغ جایگزین مناسبی برای قهوهٔ دم‌کرده است. اگر نمی‌خواهید کیک طعم قهوه داشته باشد، آن را حذف کنید و به‌جایش از مایع دستور استفاده کنید؛ نتیجه دیگر کیک قهوه با طعم قهوه نخواهد بود.

کیک قهوه دارچینی مشخصاً با دارچین طعم‌دار می‌شود و اغلب رویهٔ خرده‌ای یا دارچینی دارد؛ نام کیک قهوه به‌تنهایی الزاماً به معنی وجود دارچین یا حتی قهوه در دستور نیست. در بعضی دستورها این دو نام برای کیک‌های مشابه به کار می‌روند.