موز کاوندیش

موزی را انتخاب کنید که پوستش زرد و سفت باشد و ساقه‌اش کپک‌زده یا له‌شده نباشد. لکه‌های قهوه‌ای ریز معمولاً نشانهٔ رسیدگی بیشتر و شیرین‌تر بودن موزند، نه خراب‌شدن آن.

موزهای نارس را در پاکت کاغذی بگذارید و پاکت را در دمای اتاق نگه دارید؛ گاز اتیلنِ میوه‌ها به رسیدنشان کمک می‌کند. برای تندترشدن فرایند، یک سیب رسیده هم داخل پاکت بگذارید.

موز نارس را بیرون از یخچال و دور از آفتاب مستقیم نگه دارید تا برسد. بعد از رسیدن، گذاشتنش در یخچال روند نرم‌شدن را کند می‌کند، هرچند پوست ممکن است تیره شود و گوشت موز همچنان سالم بماند.

موز را پوست بگیرید، حلقه‌حلقه کنید و تکه‌ها را جدا از هم روی سینی بگذارید تا یخ بزنند؛ سپس در ظرف دربسته نگه دارید. موز یخ‌زده را مستقیم در مخلوط‌کن بریزید تا اسموتی غلیظ و خنک شود.

موزهای خیلی رسیده را با چنگال له کنید و در نان موزی یا پنکیک به کار ببرید؛ شیرینی و رطوبت طبیعی‌شان به خمیر کمک می‌کند. برای پنکیک، موز له‌شده را با تخم‌مرغ و کمی آرد مخلوط کنید و در تابهٔ چرب‌شده بپزید.

موز سبز نارس‌تر و سفت‌تر است و نشاستهٔ بیشتری دارد؛ معمولاً آن را می‌پزند یا سرخ می‌کنند. موز کاوندیش زرد و رسیده نرم‌تر و شیرین‌تر است و اغلب خام خورده می‌شود.

موز حلقه‌شده را به فرنی جو دوسر، ماست یا غلات صبحانه اضافه کنید؛ کرهٔ بادام‌زمینی و مغزها هم با شیرینی آن جور درمی‌آیند. موز له‌شده همچنین در اسموتی و نان موزی کاربرد دارد.