پنیر بوراتا

آن را حدود ۲۰ دقیقه پیش از سرو از یخچال بیرون بیاورید تا بافت خامه‌ای‌اش بهتر حس شود. درست هنگام خوردن برش بزنید تا مغز خامه‌ای آن روی غذا بریزد.

بهتر است آن را نپزید؛ حرارت زیاد مغز خامه‌ای را از بین می‌برد. بوراتا را پس از پخت روی پیتزا، سبزیجات کبابی یا پاستای داغ بگذارید.

ترکیب گوجه‌فرنگی رسیده، ریحان، روغن زیتون و بوراتا برای سالاد ساده و شناخته‌شده است. هلو یا انجیر تازه، نان برشته و فلفل سیاه هم با بافت خامه‌ای آن جور درمی‌آیند.

بوراتای بازشده را در ظرف دربسته و همراه مایع داخل بسته، در یخچال نگه دارید و ترجیحاً همان روز بخورید؛ مغز مرطوب آن زودتر از پنیرهای سفت کیفیتش را از دست می‌دهد.

موزارلا بافتی یکنواخت و کشسان دارد؛ بوراتا پوسته‌ای از موزارلا دارد که داخلش با خامه و رشته‌های پنیر پر شده است. وقتی بوراتا را می‌برید، مغز نرم و خامه‌ای آن بیرون می‌ریزد.

برای سالاد یا روی پیتزا، موزارلای تازه نزدیک‌ترین جایگزین است، اما مغز خامه‌ای بوراتا را ندارد. برای نزدیک‌تر شدن به آن، موزارلا را کنار کمی خامهٔ غلیظ سرو کنید.

برای تهیهٔ بوراتا، پنیر تازه را به شکل کیسه درمی‌آورند و داخل آن را با رشته‌های پنیر و خامه پر می‌کنند. نام ایتالیایی آن از واژه‌ای به معنی «کره‌ای» می‌آید و به نرمی و غنای بافتش اشاره دارد.