موزارلای بوفالو

موزارلای بوفالو از شیر گاومیش درست می‌شود و معمولاً بافتی نرم‌تر و خامه‌ای‌تر از موزارلای تهیه‌شده از شیر گاو دارد. در هر ۱۰۰ گرم، موزارلای بوفالو ۱۵ گرم پروتئین دارد؛ موزارلای شیر گاو ۱۶٫۵ گرم دارد.

آن را در یخچال و در مایع داخل بسته نگه دارید؛ مایع کمک می‌کند پنیر خشک نشود. پس از بازکردن، پنیر را در همان مایع و ظرف دربسته بگذارید و زود مصرف کنید؛ انجماد معمولاً بافت لطیفش را آبکی و دانه‌دانه می‌کند.

پنیر را از مایع بیرون بیاورید، با دستمال خشک کنید و به تکه‌های کوچک ببرید. برای کم‌شدن آب‌اندازی، آن را در چند دقیقه پایانی پخت پیتزا اضافه کنید؛ در فر داغ حدود ۲۵۰ درجه سانتی‌گراد، معمولاً ۷ تا ۱۰ دقیقه کافی است.

برای سالاد کاپریزه، آن را با گوجه‌فرنگی رسیده، برگ ریحان و کمی روغن زیتون سرو کنید. این پنیر روی نان برشته یا کنار سبزیجات کبابی هم خوب می‌نشیند؛ پیش از سرو، چند دقیقه بیرون از یخچال بماند تا عطر و بافتش بهتر حس شود.

موزارلای تازهٔ شیر گاو نزدیک‌ترین جایگزین است و برای سالاد یا پیتزا هم کاربرد دارد، هرچند مزه‌اش معمولاً کمتر خامه‌ای است. اگر جایگزین گیاهی می‌خواهید، پنیر جایگزین موزارلا را برای پیتزا انتخاب کنید؛ بافت و ذوب‌شدن آن می‌تواند متفاوت باشد.

بله؛ از ۲۸ گرم چربی در هر ۱۰۰ گرم، ۱۸ گرم آن چربی اشباع است. برای مقایسه، موزارلای شیر گاو در هر ۱۰۰ گرم ۱۷٫۷ گرم چربی دارد.

این پنیر از شیر گاومیش تهیه می‌شود، نه از شیر گاو؛ واژهٔ «بوفالو» در نامش به همین شیر اشاره دارد. نوع تازه را معمولاً به شکل گلوله‌های نرم و آبدار می‌فروشند و آن را در مایع نگهدارنده بسته‌بندی می‌کنند.