پنیر بری

بله؛ پوستهٔ سفید و مخملیِ پنیر بری خوراکی است و بخشی از طعم آن را می‌سازد. اگر بافت یا مزه‌اش را دوست ندارید، می‌توانید آن را جدا کنید.

پنیر را با پوسته در ظرف نسوز بگذارید و در فر ازپیش‌گرم‌شده با دمای ۱۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه بپزید؛ وقتی مرکز آن نرم شد، آماده است. با نان ترد، میوه یا کمی عسل سرو کنید.

پنیر را در کاغذ مخصوص پنیر یا کاغذ مومی بپیچید و در ظرف دربسته در یخچال بگذارید تا بو نگیرد و خشک نشود. برای سرو، حدود نیم ساعت زودتر آن را از یخچال بیرون بیاورید تا نرم و خوش‌عطر شود.

پنیر رسیده با فشار بسیار ملایم کمی نرم است، اما نباید له‌شده یا آب‌انداخته باشد. بوی تند آمونیاکی نشانهٔ خوبی نیست؛ عطر آن باید ملایم و قارچی باشد.

نان باگت یا نان تُرد، گلابی، سیب، انگور و مغزهایی مثل گردو با پنیر بری خوب جور می‌شوند. برای تختهٔ پنیر، آن را کنار مربای انجیر یا عسل بگذارید.

هر دو پنیر نرمِ رسیده با پوستهٔ سفید و کپکی خوراکی‌اند؛ کاممبر معمولاً طعمی خاکی‌تر و پررنگ‌تر دارد، در حالی که بری اغلب ملایم‌تر است. در هر ۱۰۰ گرم، کاممبر ۳۰۲ کیلوکالری دارد و پنیر بری ۳۶۱ کیلوکالری.

پنیر کاممبر نزدیک‌ترین جایگزین است و می‌توانید آن را به همان شیوه روی نان یا در فر گرم کنید. برای طعمی ملایم‌تر، پنیر خامه‌ایِ سفت هم در ساندویچ یا روی نان کاربرد دارد، اما پوستهٔ کپکی و بافت پنیر بری را ندارد.