گیلاس سیاه

میوه‌های سفت و براق با پوست یکدست و ساقه‌های سبز را بردارید؛ گیلاس‌های نرم، ترک‌خورده یا چسبناک زودتر خراب می‌شوند. تیرگی رنگ به‌تنهایی نشانهٔ رسیدگی نیست.

درست پیش از خوردن یا پختن، گیلاس‌ها را زیر آب سرد بشویید و خشک کنید. برای هسته‌گیری، گیلاس را روی دهانهٔ یک بطری کوچک بگذارید و با نی یا چوب باریک هسته را به داخل بطری فشار دهید.

گیلاس نشسته را در ظرفی کم‌عمق و دربسته یا کیسهٔ سوراخ‌دار در یخچال بگذارید؛ رطوبت اضافی باعث کپک‌زدن زودتر می‌شود. پیش از خوردن بشویید و گیلاس‌های له‌شده را جدا کنید.

گیلاس‌ها را بشویید، کاملاً خشک کنید و هسته بگیرید؛ سپس در یک لایه روی سینی فریز کنید و بعد از یخ‌زدن به کیسهٔ دربسته منتقل کنید. برای اسموتی یا پخت، می‌توانید آن‌ها را بدون یخ‌زدایی کامل مصرف کنید.

گیلاس سیاهِ هسته‌گرفته برای پای و تارت، کیک، مربا و کمپوت مناسب است. برای پای، میوه را با کمی نشاسته مخلوط کنید تا آبش هنگام پخت خمیر را خیس نکند.

گیلاس شیرین جایگزین نزدیکی است و مزه‌ای شیرین دارد؛ برای طعم ترش‌تر از آلبالوی ترش استفاده کنید و شیرینی دستور را کمتر کنید. هر دو را پیش از اندازه‌گیری هسته بگیرید.

گیلاس سیاه معمولاً رنگی تیره‌تر و مزه‌ای پررنگ دارد. در هر ۱۰۰ گرم، گیلاس شیرین ۶۷ کیلوکالری و ۱۵ گرم کربوهیدرات دارد، در برابر ۷۴ کیلوکالری و ۱۶ گرم کربوهیدرات در گیلاس سیاه.

نه؛ هستهٔ سفت را نجوید و نخورید. پیش از دادن گیلاس به کودک خردسال، هسته را کاملاً خارج کنید و میوه را متناسب با توانایی جویدن او خرد کنید.