سرکه سیب

سرکه سیب از تخمیر آب سیب به دست می‌آید و عطر میوه‌ای دارد؛ سرکه سفید معمولاً طعم تندتر و خنثی‌تری دارد. برای ترشی و دستورهایی که اسیدیتهٔ مشخص می‌خواهند، این دو را همیشه یک‌به‌یک جایگزین نکنید.

برای سس وینگرت، یک سهم سرکه سیب را با سه سهم روغن زیتون، کمی خردل و نمک هم بزنید. این سس با سالاد کلم، سبزی‌های برگ‌دار و سالاد سیب‌زمینی خوب جور می‌شود.

کمی سرکه سیب به سالاد کلم، عدس‌پلو یا خوراک لوبیا طعم ترش و میوه‌ای می‌دهد. آن را نزدیک پایان پخت اضافه کنید تا عطرش کمتر از بین برود.

بطری را در جای خنک و تاریک، دور از اجاق و نور مستقیم، محکم ببندید. در سرکهٔ صاف‌نشده ممکن است رسوب یا رشته‌های ژله‌ای دیده شود؛ این‌ها معمولاً مادر سرکه‌اند و به‌خودی‌خود نشانهٔ خراب‌شدن نیستند.

در سس سالاد و بعضی مرینیت‌ها معمولاً می‌توانید، اما طعم غذا تندتر و کم‌میوه‌ای‌تر می‌شود. برای تهیهٔ ترشی ماندگار، جایگزینی را فقط وقتی انجام دهید که دستور، نوع و اسیدیتهٔ سرکهٔ جایگزین را مشخص کرده باشد.

آب سیب ابتدا تخمیر می‌شود و قند آن به الکل تبدیل می‌شود؛ سپس باکتری‌های سرکه‌ساز الکل را به اسید استیک تبدیل می‌کنند. سرکهٔ صاف‌نشده ممکن است مادر سرکه را در خود داشته باشد.

بله، می‌توان از آن برای ترشی سبزی یا پیاز استفاده کرد و طعم میوه‌ای ملایمی می‌دهد. برای ترشی‌ای که قرار است مدت طولانی بیرون از یخچال بماند، از دستور آزموده‌ای پیروی کنید و سرکه را خودسرانه رقیق یا عوض نکنید.